Urazy sportowe

kontuzja nogiKażdy może doznać urazu w trakcie uprawiania sportu lub wykonywania ćwiczeń fizycznych. W większości przypadków do urazów sportowych dochodzi wskutek przeciążenia kości lub mięśni. Najczęściej urazy dotyczą tkanek miękkich – mięśni, ścięgien i więzadeł.

Zwichnięcie następuje wtedy, gdy dwie kości wchodzące w skład stawu zostają rozsunięte, czemu często towarzyszy rozerwanie więzadeł stawowych. Ból jest spowodowany silnym rozciągnięciem tkanek miękkich.

Złamanie kości bywa proste (zamknięte) – odłamy kostne pozostają pod skórą i minimalnie uszkadzają otaczające tkanki – lub złożone (otwarte) -odłam kostny wychodzi przez skórę na zewnątrz. Najczęściej miejscem złamań są kostka, ręka, nadgarstek i obojczyk.

Urazy barku są częste w dyscyplinach sportowych, w których dochodzi do zderzeń zawodników lub wykonuje się silny wymach ramienia. Zwichnięcia najczęściej powstają w stawie barkowym. W nadwichnięciu stawu barkowo-obojczykowego zostają rozerwane więzadła obojczykowe. Pierścień rotatorów barku tworzą ścięgna czterech zbiegających się tu mięśni, przyczepione do kości ramiennej i powodujące jej obrót (rotację). Przeciążenie barku może doprowadzić do stanu zapalnego lub rozerwania tych ścięgien i do zapalenia pierścienia rotatorów.

Zapalenie nadkłykcia kości ramiennej dotyczy łokcia i na ogół jest spowodowane uprawianiem dyscyplin sportowych, w których wykonuje się częste ruchy nadgarstka i obroty przedramienia. Zapalenie nadkłykcia bocznego (po stronie zewnętrznej łokcia) jest znane pod nazwą łokieć tenisisty. Zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego obejmuje stronę wewnętrzną łokcia.

Urazy okolicy lędźwiowo-krzyżowej, np. rozerwanie mięśni, zdarzają się najczęściej w dyscyplinach sportowych, w których wykonuje się liczne skłony tułowia. Duża prędkość i gwałtowne zderzanie się zawodników w hokeju i piłce nożnej często powodują urazy szyi i kręgosłupa, takie jak wypadnięcie krążka międzykręgowego.

Gwałtowny ruch nogi połączony z obrotem i wyprostem może spowodować rozerwanie mięśnia przywodziciela (przeciążenie więzadeł pachwinowych), łączącego nogę z kością łonową.

W dolnej części ciała bardzo często kolana ulegają urazom. Ciągłe wykonywanie skoków prowadzi do rozerwania ścięgna tuż poniżej rzepki, co powoduje zapalenie ścięgna rzepki. Kolano może ulegać także innym urazom, np. rozerwaniu łękotki – chrzestnej wkładki w stawie kolanowym między kością udową a kością piszczelową.

Nagłe rozerwanie włókien mięśniowych wskutek intensywnych ćwiczeń sportowych prowadzi do nagromadzenia się płynu w mięśniu, co powoduje miejscowy ból, tkliwość urazową i obrzęk mięśnia.

Wzrostowi popularności biegania (jogging) i biegów przełajowych towarzyszy wzrost liczby takich urazów nóg, jak bolesność i obrzęk mięśni piszczelowych w zespole przeciążenia, zapalenie ścięgna oraz złamania z przeciążenia (po nagłym napięciu mięśni), zwłaszcza kości piszczelowej i strzałkowej. Przy długo działającym przeciążeniu wskutek stania, biegania lub chodzenia złamanie z przeciążenia może przejść w duże złamanie.

Stopa często ulega urazom, ponieważ musi utrzymywać ciężar całego ciała. U niedoświadczonych biegaczy nierzadko dochodzi do zapalenia powięzi podeszwowej, które powoduje ból po wewnętrznej stronie pięty, niekiedy również sztywność i drętwienie pięty. Złamanie marszowe kości stopy powstaje przy ekstremalnym przeciążeniu (bieganie, chodzenie) kłębu palucha.

Uraz ścięgna podkolanowego

OBJAWY
♦    Ostry ból tylnej strony uda występujący w czasie lub zaraz po zajęciach sportowych bądź innym intensywnym wysiłku.
♦    Obrzęk i osłabienie górnej części nogi.
♦    Trudności w chodzeniu i siedzeniu oraz niemożność zgięcia nogi.
ZGŁOŚ SIĘ DO LEKARZA, JEŚLI:
♦    Odczuwasz strzelający ból wzdłuż tylnej strony nogi przy kaszlu; może to być rwa kulszowa.
♦    Bólowi mięśniowemu towarzyszą dreszcze; może to być objaw zakażenia bakteryjnego lub wirusowego.
♦    Odczuwasz ból nogi przy chodzeniu, znikający kiedy się zatrzymujesz; może to być początek zaburzeń krążenia obwodowego.

Standardowe postępowanie w przypadkach naciągnięcia mięśni polega na unieruchomieniu, okładach z lodu, ucisku i uniesieniu kończyny. Lekarz zwykle zleca środki przeciwbólowe, takie jak aspiryna lub ibuprofen, które działają także przeciwzapalnie. Podobnie jak wszystkie leki przeciwzapalne, należy je stosować dla uśmierzenia dolegliwości, lecz nie dla zagłuszenia bólu w celu kontynuowania czynności.
Ciepłe 10-minutowe okłady z przerwami co 10 minut sprzyjają rozluźnieniu mięśni po ustąpieniu początkowego bólu. Ścisłe zabandażowanie uda opaską elastyczną podtrzymuje uszkodzone mięśnie. Dla odciążenia kończyny można poruszać się o kuli.

ROZCIĄGANIE ŚCIĘGIEN PODKOLANOWYCH

Ćwiczenia przedstawione na rysunku są szczególnie zalecane dla usprawnienia i wzmocnienia mięśni zginaczy uda.
tmpdff9-11 . Siądź na podłodze z nogami lekko zgiętymi w kolanach. Przy możliwie jak najbardziej wyprostowanym kręgosłupie zginaj tułów w stawie biodrowym, przesuwając ręce wzdłuż podudzia jak najdalej, nie zwiększając jednak rozciągania. Zatrzymaj się w tej pozycji na 15 sekund.

tmpdff9-22. Nie zmieniając pozycji, wyciągnij ręce ku stopom i staraj się dotknąć końcami palców paluch. Zatrzymaj się w tej pozycji przez 15 sekund, a następnie powoli zwolnij napięcie i powróć do pozycji wyjściowej. Powtórz ćwiczenie 8-10 razy z 10-sekundowymi przerwami.

Jeśli organizm jest przemęczony, a mięśnie sztywne i przykurczone, masaż wykonany przez wyszkolonego terapeutę pomoże je rozluźnić. W typowym przypadku terapeuta, zanim zabierze się do rozluźniania nadwerężonych mięśni i manipulowanie nimi, stosuje ciepły olejek kosmetyczny albo żel chłodzący, a potem czasem także ultradźwięki dla pobudzenia krążenia.

ODŻYWIANIE, WITAMINY I MINERAŁY
Dobrymi naturalnymi źródłami witaminy C, potrzebnej do budowy tkanek, są owoce cytrusowe i ziemniaki. Potas i wapń niezbędne dla kości występują w bananach, zielonych liściach warzyw i niskotłuszczowych produktach mlecznych.
Dla optymalizacji pracy mięśni należy pić dużo wody albo napojów orzeźwiających przed każdym treningiem i po nim.

Najlepszym sposobem zapobiegania naciągnięciu mięśni jest utrzymywanie ciała w dobrej kondycji i niepodejmowanie zbyt ciężkich zadań w pracy lub sporcie. Przed przystąpieniem do ulubionego zajęcia sportowego, zwłaszcza obciążającego nogi, zrób kilkuminutową rozgrzewkę. Duże mięśnie, takie jak zginacze uda, pracują najlepiej, gdy pozwoli się im napinać stopniowo i następnie rozluźniać. Podczas zajęć sportowych nie nadwerężaj mięśni. Dają one o tym znać i nie wolno przeciążać je poza granice wytrzymałości. Po zakończeniu wysiłku rozciągaj mięśnie powoli, stopniowo, aby nie wywołać ich nagłego skurczu, który może być równie bolesny jak naciągnięcie, chociaż trwa krócej.

 

UDAR MÓZGU

UDAR MÓZGUZaburzenie z jakiegokolwiek powodu dopływu krwi do mózgu ma zwykle dramatyczne konsekwencje: upośledzone zostają czynności ruchowe, percepcja, mowa i inne funkcje psychiczne, może dochodzić do utraty świadomości. Przerwanie dopływu krwi do mózgu jest przyczyną udaru mózgu, który występuje w dwóch głównych postaciach, obu zagrażających życiu.

Mniej więcej 3/4 wszystkich udarów powstaje wskutek zablokowania dopływu do mózgu krwi utlenionej. Są to tzw. udary zakrzepowe, wywołane przez zakrzep (stacjonarny skrzep krwi powstający w naczyniu) albo przez zator (skrzep przyniesiony z prądem krwi, który zaczopowuje naczynie). Ten typ udaru bywa często poprzedzany epizodami napadowego przemijającego niedokrwienia, które może być przyczyną nagłego osłabienia fizycznego, zaburzenia mowy, podwójnego widzenia lub zawrotów głowy. Przy takim napadzie szybko zostaje przywrócone krążenie i zaopatrzenie w życiowo ważny tlen, wobec czego nie dochodzi do uszkodzenia tkanki nerwowej. Jednak w każdym udarze przerwa w przepływie krwi trwa dostatecznie długo, by doprowadzić do obumarcia komórek mózgowych i powstania nieodwracalnego uszkodzenia neurologicznego.

Drugim rodzajem jest udar krwotoczny, czyli krwotok mózgowy. Dochodzi do niego wskutek pęknięcia tętniaka mózgowego lub gdy osłabione albo zapalnie zmienione naczynie krwionośne zacznie przeciekać. Wskutek wylewu krwi do mózgu następuje wzrost ciśnienia, co może spowodować obumarcie tkanki mózgowej bezpośrednio albo w następstwie przerwania dopływu krwi do uszkodzonego obszaru. Ten rodzaj udaru zazwyczaj związany jest z rozdzierającym bólem głowy i utratą świadomości. W przeciwieństwie do udarów zakrzepowych, które na ogół nie są śmiertelne, masywny krwotok mózgowy w 80% kończy się śmiercią.

Dzięki postępowi w leczeniu i większej świadomości niebezpieczeństwa nadciśnienia tętniczego ogólna umieralność z powodu udaru mózgu maleje. Niemniej udar mózgu pozostaje w niektórych krajach (np. w Stanach Zjednoczonych) trzecią z kolei przyczyną wszystkich zgonów, za chorobami serca i nowotworami. Jest to także główna przyczyna inwalidztwa i druga po chorobie Alzheimera przyczyna otępienia umysłowego.

Wyzdrowienie po udarze zależy od zakresu i lokalizacji uszkodzenia mózgu, jednak w znacznej większości przypadków udar pozostawia upośledzenie fizyczne i psychiczne. Osoba osłabiona po udarze jest także bardziej podatna na choroby zakaźne, np. zapalenie płuc. Ponadto częstym następstwem udaru bywa depresja, która nieleczona znacznie utrudnia powrót do zdrowia.

UCIŚNIĘTY NERW

ucisniety nerwOBJAWY
♦    Tkliwość uciskowa, mrowienie lub drętwienie w jakiejś części ciała, często w kończynie.
♦    Kłujący, piekący lub rozdzierający ból w miejscu drażnienia nerwu i tępy ból na dalszym jego przebiegu.
♦    Osłabienie mięśni w obszarze chorego nerwu i zaniki mięśniowe spowodowane brakiem aktywności, wobec czego np. jedna kończyna staje się cieńsza niż druga.

ZGŁOŚ SIĘ DO LEKARZA, JEŚLI:
♦    Ból utrzymuje się przez kilka dni i nie słabnie po zastosowaniu dostępnych bez recepty środków przeciwbólowych; lekarz może przepisać leki przeciwzapalne lub fizykoterapię.
♦    Ból jest tak silny, że utrudnia poruszanie się; lekarz może zlecić badania dodatkowe w celu wykluczenia innych schorzeń.

Badanie lekarskie obejmuje sprawdzenie odruchów nerwowych oraz zakresu ruchów mięśniowych. Szybkość przewodzenia nerwowych bodźców ruchowych bada się elektromiografią kończyn.

Postępowanie terapeutyczne polega na dostosowaniu lub zaniechaniu czynności powodujących ucisk nerwu oraz zastosowaniu szyny, szelek lub innego sposobu unieruchomienia. Fizykoterapia może wzmocnić otaczające mięśnie. Przyspieszają wyzdrowienie leki przeciwzapalne lub krótkie leczenie kortykosteroidami. W przypadkach przewlekłych przepisuje się małe dawki amitryptyliny lub innego trójcyklicznego leku przeciwdepresyjnego.

ODŻYWIANIE, WITAMINY I MINERAŁY

Zażywanie 1000 mg lecytyny do posiłków pomaga w regeneracji nerwów. Przewodzenie impulsów nerwowych można poprawić, przyjmując codziennie 2000 mg kompleksu chelatowego wapnia.

TERAPIA MANUALNA
Terapeuta może zaproponować wykonanie zdjęcia rentgenowskiego pleców pacjenta, aby ocenić wszelkie nieprawidłowości postawy. Przemieszczone kręgi nastawia się, by usunąć nacisk na nerwy i złagodzić ból. W ostrych przypadkach uciśnięcia nerwu pomóc mogą domięśniowe iniekcje witaminy B12.

TERAPIE ZIOŁOWE
Stosuje się herbatę z równych części dziurawca (Hypericum perforatum), tarczycy (Scutellaria lateriflora) i eleuterokoka kolczastego (Eleutherococcus senticosus).

DOMOWE SPOSOBY LECZENIA
Nalewki ze wszystkich trzech wymienionych wyżej ziół z dodatkiem wyciągu z owsa (Avena sativa) – zmieszaj razem w równych objętościach i zażywaj 3 razy dzienne po łyżeczce od herbaty w szklance wody. jeśli parzysz zioła, wypijaj 3 szklanki wywaru dziennie.

ZAPOBIEGANIE
Unikaj wykonywania prac wymagających powtarzania ruchów ręki, nadgarstka, ramienia lub barku. Jeśli jest to niemożliwe, powtarzaj ruchy przez krótki czas, robiąc przerwy [patrz: Zespół kanału nadgarstka). Jeżeli pojawią się dolegliwości, zasięgnij porady fizykoterapeuty co do ewentualnej modyfikacji czynności lub zmiany narzędzi.

Przyczyny trądziku

tradzik 2Najczęściej występujący trądzik pospolity pojawia się wraz ze wzrostem wytwarzania hormonów u nastolatków. W okresie pokwitania zarówno dziewczęta, jak i chłopcy zaczynają wytwarzać duże ilości androgenów, czyli męskich hormonów płciowych, w tym testosteronu. Androgeny z kolei zwiększają wytwarzanie łoju, substancji pomagającej zachować wilgoć w skórze, a także keratyny, która jest głównym składnikiem włosów. Maleńkie mieszki włosowe znajdujące się w skórze twarzy, karku, klatki piersiowej i pleców mogą zostać zatkane przez nadmiar łoju i keratyny. W ten sposób na powierzchni skóry powstają zaskórniki białe i zaskórniki czarne, a stan taki nazywa się trądzikiem niezapalnym. Jeżeli mieszek włosowy nadal ulega powiększeniu, aż wreszcie pęknie, a jego zawartość wycieknie do otaczających tkanek, powstaje krosta, a stan taki nazywa się trądzikiem zapalnym. Jeśli krosty ulegną wtórnemu zakażeniu, może ono objąć głębsze warstwy skóry, co prowadzi do powstania torbielek, które mogą pęknąć i pozostawić niekiedy trwałe – blizny.

Poznano wiele czynników wpływających na rozwój zmian trądzikowych. Należą do nich predyspozycje genetyczne, stres oraz stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych lub kortykosteroidów. Niektóre doustne środki antykoncepcyjne mogą wywoływać trądzik, inne natomiast-zmniejszać jego objawy. Sterydy anaboliczne, stosowane przez niektórych kulturystów, również mogą być przyczyną trądziku o znacznym nasileniu.

Tiki i kurcze

tiki skurczeKrótkotrwałe, nieprzyjemne nagłe ruchy niewielkiej części ciała, np. powieki; zwykle spowodowane mimowolnymi skurczami mięśni.

Powtarzające się, mimowolne skurcze pojedynczego mięśnia lub grupy mięśni, najczęściej w obrębie twarzy, ramion, barków; może być oznaką zaburzenia o podłożu psychicznym, zaburzenia związanego z chorobą mózgu lub nerwobólu nerwu trójdzielnego. Intensywne, długotrwałe drżenie lub kurcze jakiejś części ciała albo drżenie wewnętrzne może być spowodowane zatruciem kofeiną, abstynencją alkoholową, nadczynnością tarczycy lub chorobą Parkinsona.

ZGŁOŚ SIĘ DO LEKARZA, JEŚLI
♦    Niemożliwe do opanowania drżenie jakiejś części ciała występuje tylko wtedy, gdy jest ona w spoczynku; może to być objaw choroby Parkinsona.
♦    Tiki lub kurcze często nawracają lub utrzymują się stale; mogą to być tzw. małe napady padaczkowe albo choroba neurologiczna, albo inna poważna choroba.

Tiki lub kurcze będące rezultatem wzmożonego napięcia zwykle znikają samoistnie po ustąpieniu stresu. Dyskinezy polekowe ustępują po odstawieniu środków je wywołujących. W pozostałych dyskinezach wybór terapii jest trudniejszy i lekarz przepisuje zazwyczaj wiele leków, zanim któryś okaże się w końcu skuteczny.

Tiki silne i uporczywe, których przyczyna jest trudna do ustalenia, leczy się lekami uspokajającymi z grupy benzodiazepin oraz lekami psychotropowymi. Jeżeli podejrzewasz, że drgania i drżenie mogła spowodować koleina, powstrzymaj się przez kilka godzin przed piciem napojów z kofeiną i obserwuj, czy objawy ustępują. Jeżeli tak, prawdopodobnie należy ograniczyć picie kawy lub w ogóle z niej zrezygnować.

Jeśli problemem jest nadużywanie alkoholu, ważne jest stosowanie zdrowej diety w okresie abstynencji; duże dawki multiwitaminy i zestawu minerałów mogą też złagodzić nieprzyjemne objawy związane z abstynencją.

TERAPIE ZIOŁOWE
Przyjmowanie 3 razy dziennie 1 ml nalewki z chmielu (Humulus lupulus) może usunąć tiki i kurcze twarzy.

Unikaj przemęczenia, stresu i kofeiny – mogą one nasilać tiki i kurcze. Jeżeli drga ci powieka, spróbuj delikatnie ją pomasować. Napoje z kofeiną zastąp sokami owocowymi, zrezygnuj ze słodyczy i czekolady, pij więcej herbatek ziołowych i kawy zbożowej, jedz pieczywo pełnoziarniste.

TĘŻEC

Objawy tężca spowodowane są działaniem na układ nerwowy toksyny produkowanej przez powszechnie występującą bakterię beztlenową -Clostridium tetani. Przetrwalniki bakterii występują szczególnie często w nawożonej ziemi, rzadziej w ziemi nieuprawnej. Występują też często w naszym otoczeniu – zwłaszcza w odchodach zwierzęcych, kurzu, ludzkim jelicie grubym; mogą być przenoszone wraz z brudnymi igłami i strzykawkami wśród narkomanów (szczególnie z heroiną). Jeśli dojdzie do zanieczyszczenia rany (lub miejsca wkłucia), przetrwalniki znajdują wspaniałe warunki do rozwoju w głębokich warstwach skóry, do których nie dociera tlen atmosferyczny. Zarodniki przekształcają się tam w dojrzałe postacie bakterii obdarzone zdolnością do produkcji toksyny, która następnie rozprowadzana jest po całym organizmie z krwią.

Toksyna ta, nazywana tetanospazminą, współzawodniczy z toksyną jadu kiełbasianego o miano najgroźniejszej dla człowieka toksyny bakteryjnej. Może się szerzyć w krwiobiegu lub przez mielino-we osłonki włókien nerwowych, przesuwając się w kierunku rdzenia kręgowego z szybkością 20 cm na dobę. Po 7-21 dniach od zakażenia zaczyna powodować zmiany w działaniu połączeń nerwowo-mięśniowych: przyspieszeniu ulega przekazywanie sygnału, co wiąże się z występowaniem prężeń i skurczów mięśni.

Tężec objawia się skurczami mięśni żuchwy, później szyi; skurcze postępują dalej, obejmując kończyny górne, brzuch oraz klatkę piersiową. Skurcz mięśni oddechowych powoduje zatrzymanie oddychania i zgon pacjenta. Chorzy odpowiadają silnymi skurczami na różne bodźce, zwłaszcza hałas i dotyk. Nawet przy zastosowaniu najnowszych zdobyczy medycyny śmiertelność w rozwiniętej postaci tężca wynosi 40%.

Przetrwalniki bakteryjne dostają się w obręb rany albo wraz ze śliną po ugryzieniu przez zwierzęta, albo wskutek zakażenia ran po zabiegach chirurgicznych czy w miejscu wkłucia igieł w czasie wykonywania iniekcji, albo wskutek zakażenia ran po oparzeniach, owrzodzeń skórnych ewentualnie zakażenia pępowiny. Zakażenie może też powstać wskutek zadrapań pazurami zwierząt. Należy wykazać szczególną ostrożność, gdy nawet drobne skaleczenie zostanie zanieczyszczone ziemią. Groźne są też skaleczenia zakurzonymi lub zabrudzonymi ziemią narzędziami.

Nadal bardzo trudno wyhodować lub wykryć bakterie oraz toksyny w organizmie chorych podejrzanych o tężec, dlatego rozpoznanie opiera się najczęściej na objawach klinicznych, zwłaszcza jeśli wiadomo, że chory nie był szczepiony lub ostatnią dawkę szczepienia anatoksyną otrzymał ponad 10 lat temu.

Rozwinięte zakażenie z objawami tężca wymaga każdorazowo intensywnej terapii medycznej. Chorzy otrzymują antybiotyki oraz antytoksynę. W celu zmniejszenia doznań bólowych oraz siły skurczów podaje się leki przeciwlękowe, takie jak chloropromazyna lub diazepam, lub nawet stosuje krótko-działające leki usypiające, np. barbiturany. Niektórzy pacjenci wymagają prowadzenia oddechu zastępczego z użyciem respiratorów oraz monitorowania funkcji życiowych nawet przez kilka tygodni trwania toksemii.

TĘTNIAK

Tętniak jest nieprawidłowym uwypukleniem ściany tętnicy. Ciśnienie krwi przepływającej przez to naczynie powoduje powiększanie się tętniaka i zmniejszenie grubości ściany naczynia, które uwypukla się niczym balon.

Stan ten może dotyczyć każdego naczynia tętniczego, jednak najczęściej rozwija się w części brzusznej lub piersiowej aorty – głównej tętnicy tłoczącej krew z serca, a także w naczyniach krwionośnych mózgu. Tętniaki powstające w tych miejscach są bardziej niebezpieczne dla życia niż tętniaki naczyń obwodowych.

Najcięższym powikłaniem tętniaka jest jego pęknięcie i zagrażający życiu krwotok lub zniszczenie otaczających tkanek, na przykład w mózgu (stan taki nazywa się udarem krwotocznym). Jeżeli nawet nie dojdzie do pęknięcia, to tętniak upośledza krążenie i ułatwia tworzenie się zakrzepów.

Wykrycie tętniaka jest trudne, ponieważ najczęściej nie wywołuje on objawów. Niektórzy ludzie są szczególnie podatni na tworzenie się tętniaków. Jeżeli należysz do grupy ryzyka {patrz: Przyczyny), powinieneś zapoznać się z objawami tętniaka oraz zastosować odpowiednie środki zapobiegawcze.

Tętniak powstaje wskutek uszkodzenia i osłabienia ściany naczynia tętniczego. Najczęstszymi przyczynami są miażdżyca i nadciśnienie tętnicze. Do wytworzenia się tętniaka mogą również prowadzić głębokie rany uszkadzające ścianę tętnicy i zapalenia okołonaczyniowe. Niektóre tętniaki spowodowane są wrodzonym lub dziedzicznym osłabieniem ściany tętnicy.

Jedyna metoda leczenia – chirurgiczne usunięcie tętniaka to zabieg ryzykowny, ale bardzo skuteczny, jeżeli się powiedzie. Czasami jednak leczenie chirurgiczne jest niemożliwe lub groźniejsze niż pozostawienie tętniaka. W takim przypadku najlepszym postępowaniem może być dokładne monitorowanie pacjenta oraz leczenie farmakologiczne.

Wyboru metody leczniczej dokonuje się po ustaleniu – przy użyciu różnych metod obrazowania -lokalizacji, wielkości i typu tętniaka.

Jeżeli tętniak nie nadaje się do leczenia operacyjnego, konieczne jest przyjmowanie leków obniżających ciśnienie krwi i zmniejszających siłę skurczu mięśnia sercowego, co zmniejsza ryzyko pęknięcia tętniaka. Ale nawet w przypadku tętniaka, który można operować, lekarze niekiedy stosują leczenie zachowawcze i obserwację. Jeżeli nastąpi niebezpieczne powiększenie się tętniaka, operacja jest nieunikniona.

typy tetniakowTYPY TĘTNIAKÓW

TĘTNIAK WORKOWATY – Jest to balonowate rozszerzenie ściany tętnicy, najczęściej spowodowane wrodzoną nieprawidłowością budowy warstwy mięśniowej naczynia. Wewnątrz często tworzą się zakrzepy przyścienne.

TĘTNIAK KULISTY – Jest małą, okrągłą wypukłością tworzącą się w miejscu rozgałęzienia naczyń, najczęściej na podstawie mózgu.

TĘTNIAK WRZECIONOWATY – Powstaje w wyniku uszkodzenia warstwy wewnętrznej lub środkowej ściany tętnicy; rozszerzone naczynie przypomina kształtem kiełbaskę. Najczęstszymi przyczynami są miażdżyca i nadciśnienie tętnicze.

TĘTNIAK WALCOWATY – Ma kształt cylindra o średnicy większej niż tętnica, w której powstał. Często spowodowany jest miażdżycą lub kiłą i może powstać na całej długości aorty.

ŚWISZCZĄCY ODDECH

Wielu ludzi cierpiących z powodu alergii wie, że pojawienie się świszczącego oddechu zwiastuje okres pylenia i zaczynających się objawów kataru siennego. Świszczący oddech o miernym nasileniu może,towarzyszyć również niektórym stanom zapalnym dróg oddechowych, takim jak zapalenie oskrzeli, ostre lub częściej przewlekłe, czy rozedma płuc. Jednak najbardziej typową i najczęstszą przyczyną występowania świszczącego oddechu jest astma, przewlekła zapalna choroba układu oddechowego.

Obecnie istnieje wiele konwencjonalnych i alternatywnych metod leczenia chorób, którym towarzyszy świszczący oddech. Osoby cierpiące z powodu astmy oskrzelowej, chorób alergicznych o ciężkim przebiegu, przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz rozedmy płuc muszą pozostawać pod stałą opieką lekarza.

Świst oddechowy powstaje w czasie przechodzenia wydychanego powietrza ponad przeszkodą zwężającą oskrzela. Zwężenie oskrzeli może powstać wskutek ich skurczu lub zalegania nadmiernych ilości wydzieliny drzewa oskrzelowego. Stan taki powstaje najczęściej w czasie napadu astmy oskrzelowej lub w przebiegu gwałtownego odczynu alergicznego oraz w konsekwencji zakażenia lub zadziałania czynników drażniących. Im bardziej utrudniony jest przepływ powietrza, tym bardziej mogą kurczyć się mięśnie gładkie oskrzeli i w jeszcze większym stopniu nasila to uczucie duszności. Chory nie może wykonać pełnego wydechu, a oddychanie sprawia znaczny wysiłek. Sytuację pogarsza jeszcze pojawiający się lęk, wzmacniający skurcz oskrzeli.

U pewnych osób skurcz oskrzeli jest wynikiem reakcji alergicznej na pyłki roślinne, środki chemiczne, sierść zwierząt domowych, pierze, kurz, pokarmy lub użądlenia owadów. Również chorzy z ostrym zapaleniem oskrzeli produkują w nadmiarze śluz, który może blokować powietrze w oskrzelach. Ludzie z nawracającymi zapaleniami oskrzeli są predysponowani do rozwoju astmy, zwłaszcza jeśli dziedzicznie obciążeni są skłonnością do alergii. Świszczący oddech jest jednym z charakterystycznych objawów mukowiscydozy, choroby uwarunkowanej genetycznie. Jeśli pojawia się nagle, może świadczyć o znalezieniu się ciała obcego w oskrzelach.

Rozpoznanie przyczyny występowania świszczącego oddechu może zostać postawione jedynie w konwencjonalnym gabinecie lekarskim. Lekarz zleca też odpowiedni rodzaj terapii. Natomiast głównym zadaniem terapii alternatywnych jest ułatwienie ewakuacji wydzieliny i rozkurczu oskrzeli.